ظهر تابستان است
سايه ها مي دانند
كه چه تابستاني است.

از ميان كساني كه براي دعاي باران به تپه ها مي روند تنها آنان كه با خود چتر بهمراه مي آورند به كار خود ايمان دارند. 

                                                                                              آنتوان چخوف

پر كن پياله را ،
كاين آب آتشين ،
ديری است ره به حال خرابم نمی برد

اين جام ها كه در پي هم مي شود تُهی
درياي آتش است كه ريزم به كام خويش
گرداب مي ربايد و آبم نمی برد

من با سمند سركش و جادوئی شراب
تا بيكران عالم پندار رفته ام :
تا دشت پر ستاره انديشه های گرم
تا مرز ناشناخته مرگ و زندگي
تا كوچه باغ خاطره های گريز پا
تا شهر يادها
ديگر شراب هم
جز تا كنار بستر خوابم نمی برد !

هان اي عقاب عشق !
از اوج قله های مه آلود دور دست
پرواز كن به دشت غم انگيز عمر من
آنجا ببر مرا كه شرابم نمی برد

آن بي ستاره ام كه عقابم نمی برد !
در راه زندگي ،
با اينهمه تلاش و تمنا و تشنگی،
با اينكه ناله مي كشم از دل كه : آب ! آب !
 ديگر فريب هم به سرابم نمی برد
پركن پياله را ………. !

                                                         مرحوم فریدون مشیری

گلهای تازه شماره ۷۷ - با صدای سیاوش شجریان - در دستگاه ماهور