دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند
رویاهایش را آسمان پر ستاره نا دیده می گیرد
وهر دانه برفی به اشکی نریخته می ماند
سکوت سرشار از سخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده
اعتراف به عشقهای نهان
و شگفتیهای بر زبان نیامده
در این سکوت حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو
              و من